marca 22, 2023

1231. Michał Milowicz

1231. Michał Milowicz

 Cześć!

Dzisiaj po bardzo długiej przerwie chciałabym pokazać autograf, jaki otrzymałam od polskiego piosenkarza, aktora telewizyjnego, teatralnego, musicalowego Michała Milowicza.

Kilka słów o piosenkarzu:

Michał Jerzy Milowicz (ur. 16 września 1970 w Warszawie) – polski piosenkarz, aktor telewizyjny, teatralny, musicalowy i filmowy, producent i reżyser filmowy, biznesmen. Urodził się w Warszawie jako syn Barbary i Jerzego Milowiczów. Jego matka ukończyła Studium Stenografii i Stenotypii, pracowała jako handlowiec. Jego ojciec był filologiem polskim, krytykiem filmowym i dziennikarzem różnych czasopism. Jego pradziadek ze strony ojca był kompozytorem, a prababcia plastyczką. Jego dziadek ze strony matki grał na kilku instrumentach i śpiewał, a babcia była dziennikarką. Jego rodzice byli fanami twórczości Elvisa Presleya, którego także słuchał od wczesnych lat i marzył o występach na scenie. Chętnie uczestniczył w przedszkolnych inscenizacjach. W szkole podstawowej uczęszczał do kółka wokalno-muzycznego, zdobywał nagrody w konkursach recytatorskich i śpiewał w chórze kościelnym. Mając 12 lat, był pod wrażeniem filmu Grease i Johna Travolty w roli Danny’ego Zuko, którego Milowicz także zagrał już jako 31-latek w musicalu Grease (premiera: 5 stycznia 2002) w reż. Wojciecha Kępczyńskiego w Teatrze Muzycznym „Roma”. W wieku 13 lat dostał w prezencie gitarę i sam nauczył się na niej grać. W liceum śpiewał hity Presleya przy ogniskach, w tym „Love Me Tender”. Przez jakiś czas był zafascynowany także sportem. Uczęszczał do szkoły sportowej, a zainspirowany filmem Wejście smoka z Bruce’em Lee, zapisał się na lekcje karate. Po maturze zdecydował się studiować na Akademii Wychowania Fizycznego. Był na drugim roku studiów na AWF, gdy jego ojciec wypatrzył w gazecie ogłoszenie o castingu do musicalu Janusza Józefowicza Metro. Po eliminacjach nie znalazł się jednak na liście przyjętych. Poprosił jednak Józefowicza, by pozwolił mu zostać wolnym słuchaczem. Porzucił studia i w 1991 rozpoczął pracę sceniczną w Teatrze Dramatycznym, grając w musicalu Metro, z którym w 1992 wystąpił w Minskoff Theatre na Broadwayu. W latach 1995–2001 w Teatrze Studia Buffo odniósł sukces w tytułowej roli w spektaklu kabaretowo-rewiowym Elvis, którego był pomysłodawcą i współtwórcą, w reżyserii Janusza Józefowicza. Wkrótce nazywany był „polskim Elvisem Presleyem” i „następcą Johna Travolty”. W Studiu Buffo grał potem w produkcjach: Grosik 2 (Do grającej szafy grosik wrzuć II) z piosenkami lat 60., Tyle miłości, Niedziela na Głównym z piosenkami Wojciecha Młynarskiego, Przeboje, Przeżyj to sam i Obok nas. W 1998 w Teatrze Telewizji został obsadzony jako oficer w widowisku Dama od Maxima Józefowicza z Joanną Trzepiecińską. Był związany z teatrami warszawskimi: Roma (2001–2003), Rampa (2003) i Komedia (2004), a także Teatrem Muzycznym im. Danuty Baduszkowej w Gdyni (2005). W 2010 w ZASP otrzymał dyplom aktora dramatycznego. Grywał w farsach: Dobry wieczór kawalerski (2012) Doroty Truskolaskiej w reż. Piotra Nowaka jako striptizer Miki, który został omyłkowo zamówiony z ogłoszenia, Blondynki wolą mężczyzn (2011) Jana Kazimierza Siwka w reż. Piotra Dąbrowskiego w warszawskim Teatrze Palladium w roli lubiącego o siebie dbać metroseksualnego aktora, Mężczyzna idealny (2016) Andrzeja Pacuły w reż. Stefana Friedmanna w Teatrze Palladium jako telewizyjny showman, Klub mężusiów (2013) Kristofa Magnussona w reż. Andrzeja Rozhina w Teatrze Capitol w roli Andy’ego, Skok w bok (2018) Donalda Churchilla i Petera Yeldhama w reż. Andrzeja Rozhina w roli Jima, Przebój sezonu (2017) w reż. Krzysztofa Jaroszyńskiego w podwójnej roli jako celebryta Daniel Wielorak i więzień Stasiek oraz Mayday 2 (2018) Raya Cooneya w reż. Grzegorza Reszki jako bigamista John). W Teatrze Kamienica wystąpił w roli wujaszka Eryka Słonia w komedii ZUS czyli Zalotny Uśmiech Słonia (Cash on Delivery!: A Comedy) Michaela Cooneya w reż. Emiliana Kamińskiego. Karierę filmową rozpoczynał od epizodycznej roli policjanta na planie filmu sensacyjnego Jarosława Żamojdy Młode wilki (1995). Grywał potem role śmiesznych „macho” i nieudolnych gangsterów w komediach sensacyjnych Olafa Lubaszenki – Sztos (1997), Chłopaki nie płaczą (2000) i Poranek kojota (2001), a także w filmie Juliusza Machulskiego Kiler-ów 2-óch (1999). Wystąpił gościnnie jako kierowca w telenoweli TVP1 Klan (1997). Sympatię wśród telewidzów zdobył rolą Cezarego Cwała-Wiśniewskiego w sitcomie TVP3 Gdańsk Lokatorzy (2000–2003) i jego spin-offie pt. Sąsiedzi (2003–2008). Jako aktor dubbingowy użyczył głosu m.in. Chanticleerowi w polskiej wersji językowej filmu Powrót króla rock and „rulla” (1991), Mikeyowi w filmie Wakacje. Żegnaj szkoło (2001), Alamedzie Slimowi i braciom Wacusiom w animacji Rogate ranczo (2004), capowi Japethowi w filmie animowanym Czerwony Kapturek – prawdziwa historia (2006) oraz Maxowi w filmach Artur i Minimki (2006) i Artur i zemsta Maltazara (2009). Jego głosem przemówił również komandor C.E.L.L. Lockhard w polskiej wersji językowej gry komputerowej Crysis 2 (2011). Uczestniczył w programach rozrywkowych: Taniec z gwiazdami (2006) i Gwiazdy tańczą na lodzie (2008), był kapitanem jednej z drużyn w programie muzycznym Singa Dinga (2007–2008) i jurorem w konkursie talent show Zostań gwiazdą filmową (2015). Jesienią 2022 brał udział w 17. edycji programu rozrywkowego telewizji Polsat Twoja twarz brzmi znajomo. Realizował się także jako piosenkarz estradowy. W czerwcu 2003 wydał debiutancki album pt. Teraz wiesz, który promowała utworem „Wszyscy na scenę”. W 2004 wspólnie z dwójką przyjaciół otworzył klub muzyczny „Maska” w Warszawie, który prowadził przez 11 lat. W 2006 piosenka „Polska, Polska Ole!”, wykonywana przez Milowicza i zespół Fiesta Loca, została wybrana „Hitem na Mundial” i towarzyszyła kibicom podczas Mistrzostw Świata FIFI Wild Cup. Pojawił się w wideoklipie zespołu Afromental „Rock & Rollin’ Love” (2010). U szczytu kariery zainwestował w firmę deweloperską, zaczął od budowy apartamentowca na warszawskim Grochowie, następnie powstały kolejne inwestycje, m.in. w podwarszawskim Piastowie. 

Data wysłania: 1.09.2021
Data otrzymania: 23.03.2023
Czas oczekiwania: 566 dni

Teatr Capitol
ul. Marszałkowska 115 (przy Pl. Bankowym)
00-102 Warszawa


 

marca 14, 2023

1230. Tadeusz Sznuk

1230. Tadeusz Sznuk

Cześć!

Po bardzo długiej przerwie chciałabym dzisiaj pokazać autograf, jaki otrzymałam od polskiego dziennikarza radiowego, prezentera telewizyjnego, lektora filmowego Tadeusza Sznuk.

Kilka słów o dziennikarzu:

Tadeusz Maria Sznuk (ur. 16 lipca 1943 w Kielcach) – polski dziennikarz radiowy, prezenter telewizyjny, lektor filmowy i pilot, z wykształcenia elektronik. Prowadzący teleturniej Jeden z dziesięciu (od 1994). Syn Stanisława. Pochodzi z Kielc. Absolwent XXX Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Śniadeckiego w Warszawie (1960). W 1970 ukończył studia na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej z tytułem zawodowym magistra inżyniera elektronika. Przez dziesięć lat pracował w zawodzie inżyniera. W latach 1959–1964 pracował jako lektor i reporter Rozgłośni Harcerskiej. Od 1969 związany z Polskim Radiem jako lektor, dziennikarz i komentator – najpierw w Programie 3 (gdzie prowadził m.in. audycję MiniMax), a od 1973 w Programie 1. Pod kierunkiem Aleksandra Tarnawskiego wraz z Andrzejem Matulem, Mieczysławem Marciniakiem i Piotrem Sadowskim tworzył w 1973 audycję Sygnały dnia w Programie 1. Popularność przyniosła mu inna audycja w tej stacji – Lato z radiem (pierwszy raz była na antenie 1 lipca 1971). W latach 70. co niedzielę był głosem audycji Muzykalny detektyw. W latach 70. był jednym z prezenterów (obok Bożeny Walter, Edwarda Mikołajczyka i Tomasza Hopfera) programu Studio 2 w TVP. Prowadził programy Świadkowie oraz Progi i bariery, a także koncerty Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. W latach 80. współprowadził Festiwal Piosenki Radzieckiej. 27 kwietnia 1986 prowadził Turniej Miast „Sanok-Bolesławiec”. W 1994 zaczął prowadzić teleturniej Jeden z dziesięciu emitowany najpierw w TVP2, a od 2018 w TVP1. Był lektorem wielu filmów dokumentalnych. Gościnnie pojawił się w filmach Niebieskie jak Morze Czarne (1971) oraz Sprawa inżyniera Pojdy (1977). W 1989 bez powodzenia kandydował w wyborach do Senatu PRL jako kandydat niezależny w województwie warszawskim, zdobywając 155 tysięcy głosów. Został pilotem samolotów i śmigłowców, prowadził i komentował różne imprezy lotnicze (m.in. Air Show 2009 w Radomiu, Piknik Lotniczy w Płocku, Mazury AirShow w Giżycku i inne). Został członkiem Krośnieńskiego Klubu Seniorów Lotnictwa im. gen. Ludomiła Rayskiego przy Aeroklubie Podkarpackim. Publikował w czasopiśmie „Skrzydlata Polska”. 

 Data wysłania: 31.01.2023
Data otrzymania: 13.02.2023
Czas oczekiwania: 41 dni


 

Copyright © Autografy Malutkiej , Blogger