1022. Viki Gabor /2/

Cześć! 😁

Dzisiaj chciałabym pokazać Wam autograf jaki otrzymałam od polskiej piosenkarki pochodzenia romskiego Viki Gabor. Autograf otrzymałam od mojej najlepszej przyjaciółki jako niespodziankę.

Kilka słów o piosenkarce: 

Viki Gabor, właśc. Wiktoria Gabor (ur. 10 lipca 2007 w Hamburgu) – polska piosenkarka pochodzenia romskiego Finalistka drugiej edycji The Voice Kids (2019). Zwyciężczyni 17. Konkursu Piosenki Eurowizji dla Dzieci (2019). Urodziła się w Hamburgu. Jest córką Eweliny i Dariusza Gaborów. Ma starszą o cztery lata siostrę Melisę, która jest kompozytorką i autorką tekstów. Po urodzeniu zamieszkała z rodziną w Polsce, a następnie w Wielkiej Brytanii. Po siedmiu latach ponownie przeniosła się z rodziną do Polski, zamieszkała w Krakowie, gdzie została uczennicą Szkoły Podstawowej nr 37. Pod koniec 2018 wzięła udział w przesłuchaniach do drugiej edycji programu TVP2 The Voice Kids. W pierwszym etapie konkursu wykonała piosenkę Katy Perry „Roar” i, zdobywszy uznanie wszystkich trenerów, przeszła do kolejnej części programu, wybierając drużynę Tomsona i Barona. Pomyślnie przeszła przez kolejne etapy eliminacyjne i zakwalifikowała się do odcinków na żywo. Dotarła do finału, który odbył się 23 lutego 2019. W finale programu zaprezentowała debiutancki singiel „Time” i zajęła 2. miejsce. 16 sierpnia 2019 wystąpiła z piosenką podczas koncertu Young Choice Awards w ramach 53. festiwalu sopockiego. Latem 2019 uczestniczyła w programie Szansa na sukces. Eurowizja Junior 2019, w którym wyłaniano reprezentanta Polski w 17. Konkursie Piosenki Eurowizji dla Dzieci. Pomyślnie przeszła przez pierwszy etap eliminacji, wygrywając odcinek z zespołem Blue Café, i awansowała do finału, który został rozegrany 29 września. Wykonała w nim m.in. konkursowy utwór „Superhero”, w którym porusza temat ochrony środowiska, i zdobyła maksymalną liczbę 10 punktów w głosowaniu jurorów i telewidzów, zostając reprezentantką Polski w 17. Konkursie Piosenki Eurowizji dla Dzieci 2019 organizowanym w Gliwicach. 24 listopada wygrała z utworem w finale konkursu, zdobywając łącznie 278 punktów, w tym 166 pkt od widzów (1. miejsce) i 112 pkt od jury (2. miejsce). W międzyczasie od października nawiązała współpracę przy kanale Studio Tymbark, występując w materiałach wideo publikowanych na YouTube. 5 grudnia opublikowała własną interpretację kolęd „Cicha noc” i „Silent Night”, a także cover świątecznego przeboju „What Christmas Means to Me” 13 grudnia wydała piosenkę „Superhero” w formie singla CD w limitowanym nakładzie 500 egzemplarzy, zapewniając, że cały dochód ze sprzedaży zostanie przekazany na rzecz fundacji WWF. 31 grudnia wystąpiła podczas koncertu „Sylwester Marzeń z Dwójką” w Zakopanem. W styczniu 2020 wydała singiel „Ramię w ramię”, który nagrała w duecie z Kayah. Następnie ukazały się single: „Getaway” i „Forever and a Night”, do których teledyski były nagrywane w Los Angeles oraz „Not Gonna Get It”. Swój debiutancki album studyjny pt. Getaway (Into My Imagination) wydała 4 września 2020. Również w 2020 została jedną z bohaterek książki Justyny Sucheckiej pt. Young Power. 30 historii o tym, jak młodzi zmieniają świat. 6 września 2020 zasiadła w jury pierwszego półfinału Szansy na sukces wyłaniającego reprezentanta Polski w 18. Konkursie Piosenki Eurowizji dla Dzieci odbywającym się w Warszawie. Pod koniec września wydała utwór „Wznieść się chcę”, nagrany na potrzeby promocji filmu animowanego Wyprawa na Księżyc. 23 października wystąpiła wraz z Kayah jako gość muzyczny w finale jedenastej, emitowanej przez Polsat, edycji programu Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami. Wystąpiła również jako gość specjalny podczas 18. Konkursu Piosenki Eurowizji dla Dzieci w Warszawie, gdzie zaprezentowała swój utwór „Superhero”, a także wspólnie z Roksaną Węgiel i Duncanem Laurence wykonała eurowizyjny utwór Duncana „Arcade”. W sylwestera roku 2020 wystąpiła podczas koncertu „Sylwester Marzeń z Dwójką” w Ostródzie emitowanego w TVP2. 10 lipca 2021 wystąpiła na koncercie „Lato Muzyka Zabawa. Wakacyjna Trasa Dwójki” w Świnoujściu, gdzie zaśpiewała „Ramię W Ramię” oraz „Superhero”. W sierpniu 2021 podpisała nowy kontrakt fonograficzny z wytwórnią Sony Music Entertainment Poland i zapowiedziała wydanie singla „Moonlight”, który ukazał się 3 września 2021. 

 

Czytaj więcej»

1021. Mariusz Kalaga

 Cześć! 😁

Dzisiaj po przerwie chciałabym pokazać Wam autografy, jakie otrzymałam drogą listowną. Jest on od polskiego wokalisty muzyki pop i country Mariusza Kalagi.

Kilka słów o wokaliście:

Mariusz Bogusław Kalaga (ur. 19 grudnia 1959 w Dąbrowie Górniczej) – polski wokalista muzyki pop i country, pracownik samorządowy. Jest absolwentem Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, kierunek fizyka z astronomią, Akademii Pedagogicznej w Krakowie (praca magisterska z akustyki) Akademii Ekonomicznej w Katowicach menadżer kultury (studia podyplomowe) oraz Wyższej Szkoły Biznesu – zarządzanie zasobami ludzkimi (studia podyplomowe). Piosenkarz, wykonawca estradowy, nazywany jest „Royem Orbisonem znad Wisły”, zodiakalny „Strzelec”. Zadebiutował w wieku pięciu lat w przedszkolu. Potem jako nastolatek mając 14 lat należał do zespołu „Cordis Christi”, co zaowocowało występami, koncertami i spektaklami muzycznymi o tematyce religijnej. W drugiej połowie lat 70. XX w. uczęszczał do Technikum Budowlanego, w którym założył kabaret „Agrafka”. Równocześnie śpiewał także w grupach: „Buda Folk” i „Unisono”. Zawodową karierę muzyczną rozpoczął w 1980 na Festiwalu Piosenki Studenckiej, gdzie zdobył główną nagrodę Złotego Gwoździa za piosenkę własnej kompozycji Monopolowy blues. W latach 80. i 90. był solistą Zespołu Pieśni i Tańca „Dąbrowiacy”, a przez kolejne lata śpiewał w Zespole Folklorystycznym „Siemianowice”. Występował w kilku zespołach muzycznych, m.in. Duo For You, Johnny Walker Band. Od 1994 do 1997 współpracował, nagrywał i występował z zespołem Gang Marcela. W czerwcu 2000 wyjechał do Nashville w USA na największy na świecie Festiwal Muzyki Country Fan Fair, gdzie wystąpił w jednym z klubów. W trakcie tego pobytu zagrał również w Chicago, gdzie wystąpił dla Polonii amerykańskiej. Po powrocie do Polski w lipcu tego samego roku założył zespół Partners. Brał udział w festiwalach i spektaklach muzycznych w Polsce i za granicą, m.in. w krajach jak: Włochy, Francja, Algieria, Jugosławia, Turcja, Niemcy, Hiszpania, Austria, USA. W 2000 odbył się jego recital „Od Orbisona do Nelsona” transmitowany na żywo w lipcu przez TVP2. Popularność zyskał także dzięki uczestnictwu w programach telewizyjnych, m.in. w TVP Polonia, w TVP Rozrywka, „Gala Piosenki Biesiadnej”, „Imiennik Dwójki” – Zbigniewa Górnego oraz „Lista Śląskich Szlagierów”, „Muzyczna Kuchnia”, czy „Szlagierowa Lista Telewizji TVS”. W latach 2006–2010 był radnym Rady Miasta Dąbrowy Górniczej i Przewodniczącym Komisji Kultury. W kadencji 2010–2014 Przewodniczący Komisji Kultury Związku Miast Polskich. W 2011 kandydował do Senatu w okręgu nr 76 z listy KWW Unia Prezydentów – Obywatele do Senatu. Zajął 5 miejsce na 8 kandydatów z poparciem 5,09% głosów. Wystąpił na Pikniku Country w Mrągowie, gdzie odebrał kilka nagród (m.in. Giganci Country). W 2013 otrzymał tytuł „Honorowego Kowboja Miasta Mrągowa” podczas Jubileuszu XX-lecia występów na pikniku Country. W 2018 również w Mrągowie odebrał nagrodę „Mrągowiusza” podczas koncertu Jubileuszowego XXV-lecia występów Na Pikniku Country. W marcu 2001 otrzymał nagrodę „Płyta Roku” (country po polsku), a w kolejnym plebiscycie w 2002 roku uhonorowano go nagrodą „Wokalista Roku” (country po polsku). W czerwcu 2012 otrzymał Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego – „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Gra przeboje i standardy muzyki tanecznej i rozrywkowej, piosenki z gatunku tex-mex, kolędy i pastorałki, a także szlagierowe kompozycje „Jedna z gwiazd”, „Co tu jest grane?”, „Nie zapomnę tamtej nocy”, „Już zamknąłem serca drzwi”, „Nie więdnij mój kwiatku”, „Gdy się napełni szkło”, „Teraz jesteś tylko moja”, „Rosa Amarilla”, „Róża czerwona”, „Nasz mały letni romans”, „Biegnij nad morze” i wiele, wiele innych. Mariusz Kalaga to również organizator oraz producent imprez i programów muzycznych m.in. „Chlebem i solą raz na ludowo”, „Z muzyką bliżej Europy” „Karnawałowy Koktajl Muzyczny”. Przez 19 lat był organizatorem Międzynarodowego Pikniku Country w Dąbrowie Górniczej. Występuje jako solista oraz z towarzyszeniem swojego zespołu. Przyjaciel Krzysztofa Krawczyka. Na jednym z koncertów w Dąbrowie Górniczej wykonał z nim piosenkę Gdy nam śpiewał Elvis Presley.

Data wysłania: 29.09.2021 r.
Data otrzymania: 06.10.2021 r.

 

 

Czytaj więcej»

1020. Daniel Olbrychski

 Cześć! 😁

Dzisiaj chciałam pokazać Wam autograf, jaki otrzymałam drogą listowną. Jest on od polskiego aktora teatralnego i filmowego Daniela Olbrychskiego.

Kilka słów o aktorze:

Daniel Marcel Olbrychski (ur. 27 lutego 1945 w Łowiczu) – polski aktor teatralny i filmowy. Uznawany za jednego z najwybitniejszych aktorów filmowych i teatralnych swojego pokolenia w Europie. Zagrał w blisko 180 filmach kinowych i telewizyjnych. Debiutował w 1963 rolą w filmie Janusza Nasfetera Ranny w lesie. Następnie występował w filmach najpopularniejszych polskich reżyserów, takich jak Andrzej Wajda, Janusz Morgenstern, Kazimierz Kutz, Julian Dziedzina, Krzysztof Zanussi, Jerzy Antczak, Jerzy Hoffman, Janusz Kijowski, Stanisław Bareja czy Krzysztof Kieślowski. W 1970 zaczął występować w produkcjach zagranicznych, zagrał m.in. u Volkera Schlöndorffa, Claude’a Leloucha czy Nikity Michałkowa. Urodził się 27 lutego 1945 w Łowiczu. Jest synem publicysty Franciszka Olbrychskiego (1905–1981) i Klementyny z Sołonowiczów (1909–1995), polonistki. Jego ciotką – siostrą matki – była Irena Śmiałowska (1908–2019), jedna z najdłużej żyjących Polek. Miał starszego brata, Krzysztofa (1939–2017), który był fizykiem. Dzieciństwo spędził w Czerniewie, Łodzi i Drohiczynie, gdzie debiutował jako aktor występami w przedstawieniach wystawianych w kościele. Uczęszczał do szkoły muzycznej, uczył się w klasie skrzypiec. Od młodości uprawia boks, trenował też szermierkę, badmintona i judo oraz bieg na 800 m w klubie Lotnik Warszawa. Jednocześnie rozwijał się aktorsko – należał do kółka recytatorskiego Miłośników Starej Warszawy, prowadzonego przez Józefa Małgorzewskiego, a w czasie nauki w liceum im. Stefana Batorego w Warszawie zagrał Papkina w szkolnej inscenizacji Zemsty na scenie Teatru Buffo w reż. Jana Cichonia. Na początku lat 60. występował w Młodzieżowym Studiu Poetyckim, realizowanym w Telewizji Polskiej przez Andrzeja Konica, m.in. w tytułowej roli w Kubie na podstawie Archipelagu ludzi odzyskanych Igora Newerlego. Po ukończeniu liceum w 1963 rozpoczął studia w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie, które przerwał w związku z zaangażowaniem się w kolejne projekty filmowe. Aktorski egzamin eksternistyczny złożył dopiero w 1971. Już na początku studiów został dostrzeżony przez reżysera Janusza Nasfetera, który obsadził go w roli Korala w swoim filmie Ranny w lesie według powieści Witolda Zalewskiego. W 1965 Olbrychski zagrał swoją pierwszą dużą rolę – Rafała Olbromskiego w Popiołach Andrzeja Wajdy, ponadto wystąpił jako podporucznik Stefan „Żbik” Olewicz w dramacie wojennym Janusza Morgensterna Potem nastąpi cisza. Do końca lat 60. zagrał jeszcze kilka głównych ról filmowych: w 1966 – postać Andrzeja w komedii muzycznej Stanisława Barei Małżeństwo z rozsądku (1967) i Tolka Szczepaniaka w Bokserze Juliana Dziedziny, w 1967 – Franka w Skoku Kazimierza Kutza i Marka Arensa w Jowicie Janusza Morgensterna, a w 1968 – studenta w filmie krótkometrażowym Krzysztofa Zanussiego Zaliczenie, Karola XII w Hrabinie Cosel Jerzego Antczaka i Azję Tuhajbejowicza w ekranizacji Pana Wołodyjowskiego w reż. Jerzego Hoffmana. W 1969 został pierwszym laureatem Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego, ponadto asystował Andrzejowi Wajdzie podczas kręcenia Polowania na muchy, w którym zagrał drugoplanową rolę malarza. Pojawił się także w epizodycznej roli porucznika Stefana Sowińskiego w Soli ziemi czarnej Kazimierza Kutza, a także gościnnie wystąpił w debiutanckim filmie długometrażowym Krzysztofa Zanussiego Struktura kryształu oraz zagrał dwie role teatralne: Gustawa w Ślubach panieńskich w reż. Adama Hanuszkiewicza na scenie Teatru Powszechnego w Warszawie i Banka w Makbecie reżyserowanym przez Andrzeja Wajdę dla Teatru Telewizji. W 1970 zagrał główne role w dramatach Wajdy: Bolesława w Brzezinie i Tadeusza w Krajobrazie po bitwie. Dzięki występowi w tym drugim kandydował do nagrody za najlepszą rolę męską podczas 23. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes, jednak ostatecznie przegrał z Marcello Mastroiannim. Również w 1970 debiutował w zachodnim kinie epizodyczną rolą Siergieja Abramowa w międzynarodowej produkcji Miklósa Jancsó Pacyfistka, a także wykreował na scenie Teatru Narodowego w Warszawie tytułowe role w reżyserowanych przez Adama Hanuszkiewicza: Hamlecie i Beniowskim. W 1971 wystąpił u boku Jana Kreczmara w telewizyjnym filmie Krzysztofa Zanussiego Die Rolle, a w 1972 zagrał w kolejnych dwóch filmach Wajdy: Mateusza Lewitę w niemieckim dramacie Piłat i inni i Pana Młodego w ekranizacji Wesela. W 1974 premierę miał Potop Jerzego Hoffmana, w którym zagrał główną postać Andrzeja Kmicica. Mimo że jeszcze przed premierą był szeroko krytykowany w prasie za przyjęcie roli w filmie, występ w superprodukcji okazał się jednym z najważniejszych kroków w jego dorobku aktorskim, zapewnił mu najlepsze recenzje oraz największą popularność wśród widzów. Jak sam twierdzi, za występ w filmie zainkasował ok. 150 tys. zł. Następnie zagrał Borowieckiego w ekranizacji Ziemi obiecanej w reż. Andrzeja Wajdy. W 1976 podpisał się pod „Listem 296”, będącym apelem przedstawicieli kultury o zbadanie represji wobec robotników i członków KOR. Tym samym wyraził publiczne wsparcie dla opozycji do ówczesnej władzy w Polsce, co skutkowało bojkotowaniem go i blokowaniem jego występów przez rządową telewizję. Jeszcze w 1977 wystąpił w roli Stanisława Przybyszewskiego w polsko-norweskiej produkcji Haakona Sandøya Dagny, po czym zrobił sobie kilkumiesięczną przerwę od występów w filmach. Powrócił na wielki ekran w 1979 rolą Jana Brońskiego w międzynarodowej produkcji Volkera Schlöndorffa Blaszany bębenek, a w czasie kręcenia filmu pracował również na planie psychologicznego melodramatu Andrzeja Wajdy Panny z Wilka, w którym zagrał główną rolę – Wiktora Rubena. Na początku lat 80. zaangażował się w działania „Solidarności”, m.in. wygłosił apel poległych podczas organizowanych 16 grudnia 1980 uroczystości odsłonięcia pomnika stoczniowców poległych w Grudniu 1970 w Gdańsku oraz wystąpił w koncertach okolicznościowych, na których zbierano fundusze na sfinansowanie budowy pomnika stoczniowców, a w 1981 podpisał się pod „listem ośmiu” (napisanym przez Józefa Rybickiego do Wojciecha Jaruzelskiego w proteście wobec wprowadzenia stanu wojennego w Polsce), czym naraził się SB. Wkrótce wyjechał do Francji, gdzie występował w roli Heralda von Wullnowa w sztuce Szaleńcy są na wymarciu na scenie Theatre des Amandiers w Nanterre oraz Retta Butlera w Przeminęło z wiatrem w paryskim Theatre Marigny. Pozostając na emigracji, wykreował także kolejne role kinowe: austriackiego dyrygenta Karla Kremera w filmie Claude’a Leloucha Jedni i drudzy, Saint-Genisa w dramacie Josepha Loseya Pstrąg, Saula Portera w filmie Jean-Pierre Igouxa Derelitta oraz jedną z głównych ról w debiutanckiej produkcji Monique Enckell Gdybym miał 1000 lat, a także drugoplanową rolę Wiktorczyka w niemiecko-francuskim filmie wojennym Andrzeja Wajdy Miłość w Niemczech. W 1984 wystąpił w niemiecko-fińskiej koprodukcji Vojtěcha Jasný’ego Nieznośny samobójca, będącej ekranizacją Samobójcy Nikołaja Erdmana, a także zagrał podwójną rolę – braci-bliźniaków Vincenta i Thomasa Delaune – we Flashbacku Olivera Nolina oraz wcielił się w postać radzieckiego szachisty Tac-Taca w nagrodzonym Oscarem dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego dramacie Richarda Dembo Przekątna gońca. W 1985 powrócił na polską scenę rolą Rodryka w Cydzie wystawianym w Teatrze Ateneum w Warszawie w reż. Adama Hanuszkiewicza, a także po latach przerwy pojawił się w polskim filmie, kreując postać Grzegorza, kierownika ośrodka Monaru w filmie Andrzeja Trzosa-Rastawieckiego …jestem przeciw. Także w 1985 zagrał Daniela, kochanka Chiary we włoskiej komedii Francesco Nuttiego Casablanca, Casablanca. W 1986 wcielił się w Leona Jogichesa w niemiecko-czeskosłowackim filmie biograficznym Róża Luksemburg w reż. Margarethe von Trotty, a także odegrał postać Scope’a, głównego bohatera filmu Piotra Szulkina Ga, ga. Chwała bohaterom i Franza von Schobera w filmie muzyczno-biograficznym Fritza Lehnera Notturno o życiu Franza Schuberta. Za rolę hokeisty Pita Hoefgesa w filmie telewizyjnym Dietera Wedela Kampf der Tiger (1987), reżyserowanym przez Dietera Wedela dla ZDF, zainkasował 120 tys. marek, wówczas najwyższą gażę w historii stacji. W 1988 zagrał Hareda we włoskim miniserialu Tajemnice Sahary, terrorystę w greckim filmie Kostasa Zinirisa To teleftaio stoichima oraz Szpicla w melodramacie Philipa Kaufmana Nieznośna lekkość bytu, a w 1989 zagrał księży w dwóch włoskich filmach: Adama w dramacie Michaela Andersona Przed sklepem jubilera na podstawie utworu Karola Wojtyły o tym samym tytule i Adriana w komedii telewizyjnej Franco Giraldiego Izabella Kłamczucha. Ponadto zagrał epizodyczne role w serialach telewizyjnych Gillesa Béhata: Victora, dziennikarza-alkoholika w jednym z odcinków Wysokiego napięcia (1988) i Rolanda Korsky’ego w Coplanie (1989) oraz wcielił się w postać Karla Gieringa, hitlerowskiego policjanta we włosko-francuskim dramacie wojennym Jacquesa Rouffio Czerwona orkiestra o losach Leopolda Treppera. W marcu 1967 poślubił aktorkę Monikę Dzienisiewicz, z którą ma syna, Rafała. W trakcie małżeństwa przez trzy lata był związany z piosenkarką Marylą Rodowicz, co uchodziło za jeden z najsłynniejszych romansów Polski lat 70. Po rozstaniu z Rodowicz rozwiódł się z żoną. 13 lutego 1978 poślubił dziennikarkę Zuzannę Łapicką, z którą ma córkę Weronikę (ur. 1981). Z pozamałżeńskiego związku z aktorką Barbarą Sukową ma syna, Wiktora (ur. 1988). W 1989 rozwiódł się z Łapicką, a 23 października 2003 poślubił teatrolożkę Krystynę Demską, która jest również jego menedżerką. Przez wiele lat mieszkał we Francji, posługuje się biegle językiem francuskim. Ponadto komunikuje się w językach rosyjskim, włoskim i angielskim. Został członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015.

Data wysłania: 01.09.2020 r.
Data otrzymania 27.09.2021 r.

Adres:
Teatr 6. piętro
 pl. Defilad 1 (wejście od ul. Marszałkowskiej), 
00-901 Warszawa

Czytaj więcej»

1019. Jerzy Zielnik

 Witajcie! 😁

Dzisiaj po długiej przerwie chciałabym pokazać Wam autograf, jaki otrzymałam drogą listowną. Jest on od polskiego aktora teatralnego i telewizyjnego Jerzego Zielnika.

Kilka słów o aktorze:

Jerzy Zelnik (ur. 14 września 1945 w Krakowie) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, kojarzony głównie z rolą Ramzesa XIII w filmie Faraon (1966) Jerzego Kawalerowicza, scenarzysta małych form teatralnych (monodramów, etiud), reżyser teatralny, dyrektor artystyczny Teatru Nowego w Łodzi w latach 2005–2008. Został odznaczony odznaką Zasłużony Działacz Kultury (1997) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2007). Ukończył VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1963). Studiował na Wydziale Aktorskim tamtejszej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, którą ukończył w 1968. Na przedstawieniu dyplomowym zaprezentował się w pełnej temperamentu, o komediowym raczej zacięciu, scence w tragikomedii Trzy siostry (1901) Antoniego Czechowa jako Aleksander Wierszynin. Jego debiutem scenicznym była rola Karola Kriebla w sztuce Václava Havla Puzuk, czyli uporczywa niemożność koncentracji (1968; pełnił także funkcję asystenta reżysera) na scenie krakowskiego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej, z którym był związany w latach 1968–1970, grając m.in. Lizandra w Szekspirowskiej komedii Sen nocy letniej (1970). Występował potem w teatrach warszawskich: Dramatycznym (1970–1973), gdzie wystąpił m.in. w sztuce Williama Szekspira Juliusz Cezar (1971) jako Oktawian i w dramacie Stanisława Wyspiańskiego Wyzwolenie (1972) w roli Maski, Powszechnym im. Zygmunta Hübnera (1979–1986, od 1992), Scena Prezentacje (1981, 1998), Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza (1986–1992), Muzycznym Roma (1994) i Ochoty (2002). Zagrał także gościnnie w teatrach: Studio, Dramatycznym, Stołecznej Estrady w spektaklu Juliusza Słowackiego Złota Czaszka jako Peryt Ryszard (1974), im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie w przedstawieniu Słowackiego Mindowe w roli tytułowej (1975), Współczesnym w Szczecinie w sztuce Eugène Ionesco Macbett jako Banco (1976), Powszechnym w Łodzi w spektaklu Lwa Tołstoja Zmartwychwstanie jako Niechludow (1977), POSK w Londynie w komedii Juliana Tuwima Porwanie Sabinek jako Strzycki (1987), Scenie na Piętrze w Poznaniu (1999), im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy (2001), Dramatycznym im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku jako tytułowy Makbet (2002; debiut reżyserski), Wrocławskim Teatrze Pantomimy w dramacie Mickiewicza Dziady jako Guślarz (2002) i Nowym im. Kazimierza Dejmka w roli tytułowego Don Juana Moliera (2008). W 2006 otrzymał nagrodę sekcji krytyków teatralnych ZASP „za inicjatywę polegającą na zaangażowaniu absolwentów rocznika 2004/2005 PWSFTViT w Łodzi w projekcie Scena Młodych”. Debiutował na ekranie kinowym w komedii Leonarda Buczkowskiego Smarkula (1963). Uznanie zdobył podwójną kreacją pragnącego przeprowadzić reformy następcy tronu, a następnie faraona, Ramzesa XIII, i rozszalałego Lykona w ekranizacji powieści Bolesława Prusa Faraon (1965) w reżyserii Jerzego Kawalerowicza, za którą otrzymał swoją pierwszą wypłatę. Zagrał w trzech filmach Andrzeja Wajdy: Przekładaniec (1968) na podstawie utworów Stanisława Lema jako doktor Burton, Piłat i inni (Pilatus und andere – ein Film fur Karfreitag, 1971) na podstawie powieści Michaiła Bułhakowa w roli Judy z Kiriatu i adaptacji powieści Władysława Reymonta Ziemia obiecana (1974) jako Stein, pracownik kantoru w fabryce Grunspana. Zasłynął jako tytułowy szlachetny prawnik Franciszek Murek w serialu Doktor Murek (1979) na podstawie powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza. Zagrał postać Zygmunta Augusta w serialu Królowa Bona (1980), za którą zdobył nagrodę zespołową I stopnia Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji za osiągnięcia aktorskie, a w szczególności za przybliżenie postaci historycznych, i w dramacie historycznym Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny (1982) z Anną Dymną. Zebrał pochlebne recenzje za rolę hrabiego Henryka w spektaklu Teatru Telewizji Nie-Boska komedia (1982) Zygmunta Krasińskiego w reżyserii Zygmunta Hübnera. W telewizyjnej adaptacji opowiadań Jarosława Iwaszkiewicza Trzy młyny (1984) pojawił się jako homoseksualny koneser sztuki zakochany w młodym Julianie (Jan Jankowski). W telenoweli TVP1 Klan (1997-1999, 2006, 2007) wystąpił w roli Krzysztofa Malickiego, pierwszej wielkiej miłości Elżbiety Chojnickiej (Barbara Bursztynowicz). Wziął udział w projekcie Verba Sacra. W 2006, podczas XI Festiwalu Gwiazd w Gdańsku, odcisnął dłoń na Promenadzie Gwiazd powstałej na wyspie Ołowiance. Brał udział w IV edycji programu Jak oni śpiewają. Odpadł w 5. odcinku, zajmując 12. miejsce. W 2010 wszedł w skład komitetu poparcia Jarosława Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich. W 2015 roku zaangażował się w kampanię prezydencką kandydata PiS Andrzeja Dudy. W marcu 2016 media ujawniły, że w IPN odnaleziono dokumenty świadczące o jego współpracy z SB. Według dokumentów podpisał on zobowiązanie do współpracy 16 stycznia 1964 i został zarejestrowany jako TW „Jaracz”. Współpraca trwała do sierpnia 1966. Miał on przekazywać informacje na temat Jerzego Kowadło-Kowalika. Początkowo Zelnik tłumaczył, że nie pamięta współpracy z SB i że: wyparowało mu to z pamięci. Ostatecznie przyznał, że był współpracownikiem SB i w oświadczeniu na stronie internetowej „Telewizji Republika” wyznał: Ze swej strony zapewniam, że stanę w tej sprawie w prawdzie. Już teraz proszę o wybaczenie osoby, które mogłem skrzywdzić. Pochodzi z rodziny o żydowskich korzeniach. Jest synem Haliny, tłumaczki z rosyjskiego i niemieckiego (zm. 15 października 2013) oraz Jana (ur. 20 lipca 1921, zm. 14 marca 2007 w Warszawie), reżysera dźwięku radiowego, autora sztuk scenicznych i słuchowisk, reżysera m.in. audycji Podwieczorek przy mikrofonie. W październiku 1969 r. poślubił Urszulę (z domu Warszada). Przedtem, 30 sierpnia 1969, po namowach przyszłej żony, Zelnik przyjął chrzest. Wcześniej był niewierzący. W 2011 roku jego żona przeszła rozległy wylew krwi do mózgu. Zmarła 27 kwietnia 2014. Jedynym ich wspólnym dzieckiem jest syn Mateusz (ur. 1981). Jerzy Zelnik ma troje wnucząt.

Data wysłania: 06.07.2021 r.
Data otrzymania: 22.09.2021 r.

Adres: PRYWATNY!

Czytaj więcej»

1018. Pectus

 Cześć! 😁

Dzisiaj chciałabym pokazać Wam autograf, jaki otrzymałam od zespołu popowo-rockowego Pectus.

Kilka słów o zespole:

Pectus (z łac. „pierś”) – polski zespół pop-rockowy utworzony w 2005 roku w Rzeszowie. Nazwa zespołu pochodzi z łaciny, członkowie wybrali ją gdyż kojarzy im się z „siłą woli, hartem ducha i uporem w dążeniu do celu” Zespół powstał wiosną 2005 roku w Rzeszowie. Członkowie zespołu, bracia Szczepanikowie, pochodzą z Bogoniowic koło Ciężkowic. W maju 2006 wygrali z utworem „Spacer” na Carpathia Festival 2006 organizowanym w Rzeszowie. W tym samym miesiącu byli gośćmi muzycznymi w programie telewizyjnym TVN Kuba Wojewódzki. W sierpniu zajęli drugie miejsce w corocznym konkursie Przebojem na Antenę w Hajnówce, w nagrodę otrzymali czek w wysokości 2500 zł. Na początku stycznia 2007 nowym klawiszowcem grupy został Adrian Adamski, który zajął miejsce Romana Kielara. 10 stycznia zespół w nowym składzie zakończył prace nad minialbumem, na którym umieścili pięć utworów. Materiał nagrali w studiu Spaart w Boguchwale pod okiem Jacka Młodochowskiego. Gościnnie na płycie zagrali Zbigniew Jakubek oraz Wojciech Horny. W kwietniu zostali ogłoszeni uczestnikami konkursu „Debiuty” podczas 44. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W marcu 2008 z zespołu odeszli gitarzysta Witold Paśko oraz perkusista Jacek Augustyn Pacześniak. W czerwcu wydali teledysk do utworu „To, co chciałbym Ci dać”, zrealizowany na Mierzei Helskiej. Z piosenką zakwalifikowali się do 45. Sopot Festivalu 2008. W sierpniu, głosami jury, wygrali w polskim półfinale Sopot Festival i reprezentowali Polskę w konkursie międzynarodowym. Ponadto konkursowa publiczność przyznała grupie Słowika Publiczności. W październiku wystąpili na koncercie charytatywnym „Dajemy siebie innym – Dzień Kotana 2008”, podczas którego wykonali „Miłość to film” oraz „To, co chciałbym Ci dać”. W styczniu 2009 gitarzystą grupy został Damian Kurasz, który od 2008 występował na koncertach zespołu. Wkrótce potem nakładem QL Music wydali singel „Jeden moment”. W lutym zaprezentowali debiutancki album, zatytułowany Pectus, na którym umieścili 11 utworów autorstwa wokalisty zespołu, Tomasza Szczepanika. Płytę nagrali w Underground Studio z realizatorem Leszkiem Wojtasem, natomiast producentem albumu został Jarosław Kidawa. W marcu utwór „Jeden moment” zdobył tytuł „Super Hitu” w programie TVP2 Hit Generator. 12 czerwca z piosenką „Życie na dystans” zdobyli trzecie miejsce w konkursie „Premier” na 46. KFPP w Opolu. 22 sierpnia na 46. Międzynarodowym Sopot Festival odebrali złotą płytę za swój debiutancki album. We wrześniu 2010 wydali drugi album studyjny pt. Stos Praw, który promowali singlem „Oceany”. W październiku 2011 doszło do rozłamu w zespole. Od października 2011 grupę tworzą bracia Szczepanikowie. W maju 2012 zadebiutowali w nowym składzie singlem „Dla Ciebie”. 5 lutego 2013 wydali nakładem Sony Music Entertainment Poland album pt. Siła braci, na którym umieścili piosenki autorstwa Tomasza Szczepanika. Płytę promowali singlem „Szkoła marzeń”, do którego zrealizowali teledysk w reżyserii Jacka Majewskiego. 8 czerwca 2013 z piosenką „Barcelona” trafili do dziesiątki największych przebojów 2012 i zostali zaproszeni na Sopot Top Trendy 2013. 15 czerwca 2013 wystąpili w 50. Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, gdzie odebrali dwie Superjedynki za wygraną w kategoriach „Super Zespół” i „Super Występ”. 11 sierpnia zdobyła nagrodę za najlepszy występ (wykonując utwór „Barcelona”) podczas koncertu Lata ZET i Dwójki w Toruniu. W 2014 ukazał się album Kalendarz Dżentelmeni, zawierający kompozycje Tomasza Szczepanika, które zaśpiewali znani polscy aktorzy, tj. Robert Więckiewicz, Piotr Polk, Danuta Stenka, Małgorzata Kożuchowska, Paweł Małaszyński, Agnieszka Grochowska, Maciej Musiał i Antoni Królikowski. Byli członkowie grupy (m.in. Damian Kurasz) graja pod nazwą "Groove Section" i występują między innymi wraz z Michałem Szpakiem.

Czytaj więcej»